(Ημι-χιουμοριστικόν εγκόλπιον αναγνώρισης ασήμαντων πράξεων, διά της εκτεταμένης αποκάλυψης των οποίων επέρχεται ψυχική αποφόρτιση)
Τους έχετε συναντήσει κι εσείς, είμαι σίγουρος, αλλά εύχομαι να μην είστε κάποιοι απ’ αυτούς. Ομιλώ για χαρακτήρες που είτε πλέρια, είτε αποσπασματικά υποπίπτουν στην καθημερινή μας αντίληψη και σίγουρα δεν μας φτιάχνουν τη μέρα.
Φυσικά και αναφέρομαι σε ασήμαντες εκδηλώσεις της προσωπικότητας, πλην όμως για έναν υπερευαίσθητο δέκτη σαν και του λόγου μου αποτελούν τροφή για δημιουργία προτύπων προς αποφυγή.
Αν δεν το έχετε κάνει ήδη, θα αναδείξω λίγες χαρακτηριστικές περιπτώσεις που μαρτυρούν από τα λίγα που δείχνουν πολύ περισσότερα για την κοσμοθέαση του δρώντος. Φυσικά και προτείνω ρεκτιφιέ τρόπων για όλες αυτές αλλιώς τι νόημα έχει το απάνθισμά τους; Και που ‘στε να το ξεκαθαρίσω, δεν αναφέρομαι σε νεολαία, αυτή άστη, αποτελεί από μόνη της υλικό διατριβής, αναφέρομαι σε γαϊδάρες και γαϊδάρους σιτεμένους και «μπαρουτοκαπνισμένους» σαν κι εμένα (μικρότερους ή μεγαλύτερους, αδιάφορο).
- Ο ΕΚΛΕΚΤΙΚΟΣ ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΑΣΗΜΑΝΤΟΥ. Τους συναντάς στην κλασικότερη των περιπτώσεων στα σούπερ-μάρκετ τα οποία προσφέρονται προς τούτο. Με το υπεροπτικό ύφος του αμόρφωτου παντογνώστη, δίδουν εντολές ή ζητούν προδιαγραφές κρεάτων και τυριών προκειμένου να καλυφθούν οι υψηλών προδιαγραφών γαστριμαργικές απαιτήσεις τους. Με αργή επιβλητική φωνή και ύφος καρδιναλίου απευθύνονται στο προσωπικό με εκφράσεις cult «Βάλε μου τρία τέταρτα ανθότυρο», «πιάσε και 3 μοσχαρίσιες», «από που είναι το κοτόπουλο;», «είναι ντόπιο το κουνέλι;». Ενίοτε από εσωτερική παρόρμηση διδάσκουν και ελιτισμό με διανθίσεις από την προσωπική τους ζωή: «Α, εμείς δεν τρώμε ποτέ σαλάμι», «δεν το τρώω αυτό, ανεβάζει το ουρικό», «Εμείς αυτό το βάζαμε στις σαλάτες όταν ήμασταν στη Γερμανία», κλπ.
- Ο ΚΕΦΑΤΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ. Στατιστικά έχουν μειωθεί πάρα πολύ συγκριτικά με την προμνημονιακή περίοδο καθότι εξέλειπαν πλέον οι θηριώδεις συντάξεις. Όμως ενίοτε το εξασκημένο μάτι μπορεί να τους εντοπίσει στα σούπερ-μάρκετ. Περιδιαβαίνουν τους διαδρόμους σιγοσφυρίζοντας ή σιγοτραγουδώντας με ένταση όμως τέτοια που σίγουρα θα την προσέξεις ως δηλωτική του ζωοδόχου κεφιού που τους διακατέχει λόγω του ότι έφτασαν κοτσονάτοι σε τέτοια ηλικία, τα παιδιά τους είναι τα καλύτερα του κόσμου και τα εγγόνια τους οι μελλοντικές διάνοιες. Τους είναι προφανώς αδιάφορο αν άλλοι στο διάβα τους, πενθούν, έχουν σκοτούρες ή χαμηλότερες συντάξεις. Α, παραλίγο να το ξεχάσω. Θα θυμάστε ίσως προμνημονιακώς τα τσαντάκια με τα πράσινα βιβλιαράκια συνταγογράφησης που τα βάσταζαν συνταξιούχοι και μη προκειμένου να επιδοθούν στο αχαλίνωτο σαφάρι της ηδονής των επισκέψεων στους γιατρούς. Ηταν μια απασχόληση, μια έξοδος ένα πράμα, βρε παιδί μου, λίγο το ‘χετε;
- ΟΙ ΑΡΩΜΑΤΟΦΟΡΟΙ. Δεν περιορίζομαι στις κλασσικές περιπτώσεις της «Μυρτώ» των γραιών ή της «Aqua Velva” των Σβαρτσενέγκερ-Ντε Βίτο, αλλά σε όλα τα εκλεπτυσμένα αρώματα των ψαγμένων μοσχομυριστών. Οσο ακριβά και δήθεν εκλεκτά κι αν διαφημίζονται, για τις ευαίσθητες μύτες σαν και τη δική μου έχουν το ίδιο δραματικό αποτέλεσμα με του υπερίτη στον Α ΠΠ. Ακόμα και στο υπαίθριο διπλανό τραπέζι η ποτισμένη με άρωμα καλοστεκούμενη κυρία, ή ο καλοντυμένος κύριος στο συνεδριακό κέντρο, το ίδιο αίσθημα «κάντηνα να γλυτώσεις» μου προκαλούν.
- Ο ΠΑΡΑΚΑΜΠΤΗΡΙΟΣ. Πρόκειται καταφανώς για απογόνους της Σπαρτιατικής αγωγής των νέων στην παραπλάνηση και στον μη συμβατικό πόλεμο που αποδεικνύει περίτρανα τη συνέχεια της φυλής μας. Δύσκολα όταν στέκεσαι στην ουρά π.χ, καταστήματος ψωμομπινελικιών, ή στάσεων μπορείς να τους αντιμετωπίσεις, καθότι, αφενός η ουρά δεν είναι ευθύγραμμη αλλά υπό μορφή cluster και αφετέρου δεν έχεις αδιάσειστες αποδείξεις για τη διείσδυσή τους στα μετόπισθεν. Μια παραλλαγή της δράσης τους υπό πολιτισμένο μανδύα που εκμεταλλεύεται την ελεήμονα ψυχολογία των ανυποψίαστων καταναλωτών, είναι και η απάρνηση της σειράς σου στην ουρά του ταμείου των σούπερ-μάρκετ όταν παίρνουν το ύφος του καλοκάγαθου επειγόμενου με λίγα ψώνια στο χέρι και εκβιάζουν με επίμονο βλέμμα την ευεργεσία σου για την παραχώρηση της θέσης σου. Κατά ένα μυστήριο τρόπο που αποδεικνύει ότι φέρω το άχθος κάποιας αρχαίας κατάρας, από όλες τις ουρές των ταμείων αυτοί οι εκπαιδευμένοι κυνηγοί διαλέγουν πάντα τη δική μου. Μόνο το σπανίως επιστρατευόμενο παγωμένο και απειλητικό βλέμμα του Χώτου μπορεί να τους αποτρέψει (παρόλο που τις περισσότερες φορές υποκύπτω).
- Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ. Τίποτα και κανένας δεν πτοεί την ακόρεστη δίψα του δαιμόνιου αυτού τύπου ανθρώπου από το να εμπλουτίσει το παλ μαρέ του με κάθε λογής καταγεγραμμένους πλέον στους δέλτους του ανθρώπους κάθε ηλικίας και διανοητικής στάθμης. Ως σύγχρονος Ανάχαρσις περιδιαβαίνει όπου υπάρχει δρόμος ή φως προκειμένου να χαιρετίσει, χαριεντιστεί και τιποτολογίσει. Δεν τον ενδιαφέρουν τίποτα από αυτά που σε καθορίζουν αλλά μάλλον σε χρησιμοποιεί ως κουπόνι εμπλουτισμού της κούφιας κοινωνικότητάς του. Κι αν προς στιγμή ξεγελαστείς ενώ σου μιλά και νομίζεις ότι έχεις αξία γι’ αυτόν, όταν εμφανιστεί άλλος στο πεδίο βολής του σε ξεπετά σε χρόνο ντε-τε προκειμένου να μην του ξεφύγει ο νεοεμφανισθείς. Απίστευτο το πόση ανάγκη έχουν οι ρηχοί να τους δώσουν σημασία κάποιοι.
- ΟΙ ΛΕΒΕΝΤΟΚΟΡΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ. Τους συναντάμε πάντα όρθιους στην παραλία, είτε στην ακτογραμμή να κοιτούν προς τους καθήμενους, είτε στην οπίσθια περιοχή να κατοπτεύουν τους αραχτούς εν συνόλω, είτε τέλος ενταγμένους σε παρέες όπου οι άλλοι είναι ξαπλωμένοι ή καθήμενοι. Θυμίζουν τα καμάκια της 10ετίας του 70 με το ξεροψημένο σώμα και τις χρυσές καδένες μόνο που τώρα αυτά έχουν δώσει τη θέση τους σε μια αρχοντική κοιλιά. Κατά ένα μυστήριο τρόπο που η ψυχολογία ακόμα δεν έχει αποκωδικοποιήσει, εκπέμπουν μια αρχέγονη γοητεία αυτοπεποίθησης ότι αποτελούν τον κρυφό πόθο όλου του φιλοθεάμονος θηλυκού πληθυσμού.
- Ο ΕΚΦΩΝΗΤΗΣ. Τύπος συμπολίτη μας που τείνει να επικρατήσει πανεθνικώς. Η λαλιά δεν αποτελεί γι’ αυτόν απλό μέσο έκφρασης εννοιών αλλά όπλο επιβολής της εικαζόμενης λαγαρότητάς του. Είναι μια άλλη εκδοχή του συνδρόμου Ντάνινγκ-Κρούγκερ της γνωστικής προκατάληψης δηλαδή, κατά την οποία αυθυποβαλλόμενος πιστεύει ότι τα λόγια του πρέπει να γίνουν κτήμα διευρυμένης περιμέτρου αυτιών. Υπάρχουν πολλές εκδοχές του συγκεκριμένου τύπου, από τις ανοικτές συνομιλίες στα smartphones σε παραλίες, μέσα μεταφοράς και καφέ, έως τον κοπετό των καλοκαιρινών μπαλκονιών και αυλών και ως μια διαστροφική έκφραση, τα βροντερά χαχανητά ή γυναικεία κακαρίσματα που αναδεικνύουν το βάθος μιας τέτοιας θυελλώδους προσωπικότητας.
- ΟΙ ΤΣΙΓΑΡΟΠΝΙΧΤΕΣ. Βρίσκονται παντού και όλες οι προσπάθειες της πολιτείας να τους συμμορφώσει απέτυχαν. Είναι τόσο μεγάλη η ηδονή του βυθίσματος του αποτσίγαρου στην άμμο που η περεμπόδισή του θα επέφερε σύνδρομο στέρησης επιπέδου ναρκομανούς. Το βλέπεις άλλωστε από την αρχή ότι θα είναι μάταια οποιαδήποτε νουθεσία από την αρχοντιά με την οποία ανοίγουν το πακέτο, βάζουν το τσιγάρο στο στόμα και επιδεικνύουν τη μεγαλοπρέπεια των κινήσεων της τσιγαροκρατούσης χειρός.
- Ο ΠΑΓΚΟΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ. Μα σε σταθμούς, μα σε παραλίες, μα σε πλατείες, με το που εντοπίζεται άδειο παγκάκι από το γερακίσιο βλέμμα του περιφερόμενου, η κατάληψή του θα γίνει εν είδη «όλο ή τίποτα». Κάθονται στη μέση του, απλώνοντας το χέρι στη ράχη του και με το κάτω μέρος του σώματος υπό ελαφρά κλίση λόγω του ποδαριού πάνω στ’ άλλο έτσι ώστε η ελεύθερη επιφάνεια (για να βολευτεί και κάποιος άλλος) αφενός μειώνεται δραματικά και αφετέρου η εικόνα που εκπέμπει ο καταληψίας δεσπότης έχει τέτοια αρνητική αύρα που αποτρέπει τους εποφθαλμιούντες την άνεσή του. Η κατάκτηση του παγκακιού ενίοτε είναι τόσο ολοκληρωτική με τις τσάντες των ωνίων που στρατηγικά τοποθετούν ένθεν κακείθεν του κορμιού τους, που μόνο με επιχείρηση απόβασης στην Ιβοζίμα θα μπορούσες να ελπίζεις.
- ΟΙ ΧΕΙΡΟΠΙΑΣΜΕΝΟΙ. Αυτό το φαινόμενο μπορεί να ξενίσει και είναι ενοχλητικό μόνο για μύστες της αίρεσης των παράξενων ευαισθησιών. Ζευγάρια κάποιας ηλικίας περπατούν πιασμένα χεράκι-χεράκι συνεχώς λες και φορούν χειροπέδες. Το διαρκές του φαινομένου προσομοιάζει ή και ξεπερνά ακόμη και των νεαρών ζευγαριών. Φαίνεται ότι η αγάπη αυτών των βετεράνων είναι τόσο ηφαιστειώδης και διδακτική, που θέλουν να τη φωνάξουν σε όλο το ντουνιά για όσο χρόνο θα περπατούν ακόμα πάνω σ’ αυτή τη Γη. Προφανώς και τους αξίζει παρασημοφόρηση και οι παράξενοι ενοχλούνται επειδή κατά βάθος ζηλεύουν.
- ΟΙ ΣΚΟΡΔΟΦΑΓΟΙ. Αποτελούν δημόσιο κίνδυνο και αποδεικνύουν ότι πράγματι κράτος δεν υπάρχει που δεν έχει ακόμα ποινικοποιήσει την ελεύθερη δράση τους. Δημιουργούν ασφυκτική μικροατμόσφαιρα σε τραίνα, λεωφορεία, θέατρα και σε ανοικτούς χώρους ακόμα σε αποστάσεις εντός του βεληνεκούς της διασποράς των εκπνεομένων μορίων τους. Η κατάσταση δεν επιδέχεται θεραπείας καθώς είτε από ευγένεια, είτε από παραλυσία δεν ξέρεις πως να τους το πεις, αλλά και να τους το πεις θα σε κοιτάξουν σαν τρελό που δεν καταλαβαίνει το τι θαυματουργό για την υγεία είναι το σκόρδο το οποίο καταβροχθίζουν κατά ποσότητες στρατώνος. Μάταια επίσης και η εναλλακτική πρόταση ότι μπορούν να το αντικαταστήσουν με χαπάκια ισχυρής γόμωσης καθώς αφενός δεν ξέρεις τι σου γίνεται και αφετέρου, θα χάσουν την απόλαυση της διάχυσης των μεθυστικών μυρωδιών υπερσκορδομένων φαγητών που καθημερινά μαγειρεύουν και ο απορροφητήρας της κουζίνας τους σκορπά στο οικοδομικό τετράγωνο.
Δεκτή η όποια συμβολή σας για να φτιάξουμε ένα καλύτερο κόσμο όπου όλοι θα είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.