Με τον «τυφώνα Τραμπ» να επανεκκινεί τα πάντα με μεθόδους πρωτόγνωρες στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, με σαφή προοπτική μια νέα υφήλιο με νέους γεωστρατηγικούς πόλους και αναμφισβήτητη πρωτοκαθεδρία της Αμερικής, το διακύβευμα είναι που βαδίζει η Ευρώπη. Μέχρι σήμερα έχουμε μια Ευρώπη που βουλιάζει, προσκολλημένη σε ιδεολογικές, ηθικολογικές και γραφειοκρατικές εμμονές. Αντιδρά χωρίς να σχεδιάζει, καταγγέλλει χωρίς στάθμιση και πρόβλεψη, μιλά χωρίς να αποφασίζει. Ακόμα όμως και στις αποφάσεις της μοιάζει να βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου. Οσο κι αν έχουμε απογοητευθεί από τη βραδυκινησία της γραφειοκρατίας της, η Ευρώπη ευτυχώς δεν πέθανε, έχει ακόμα σφυγμό και μας εξέπληξε ευχάριστα με την είδηση της εικοσαετίας, τη «μητέρα» όλων των συμφωνιών, αυτή πρόσφατα μεταξύ Ευρωπαϊκής Ενωσης και Ινδίας. Δεν πρόκειται για μία απλή τεχνική εμπορική ρύθμιση αλλά για μία γεωπολιτική επιλογή.
Σήμερα που οι καταιγιστικές επεμβάσεις της κυβέρνησης Τραμπ στον παγκόσμιο εμπορικό πόλεμο απειλούν με, ή επιβάλλουν δασμούς, προωθούν τον προστατευτισμό και τις ζώνες επιρροής, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιλέγει την εξωστρέφεια και όχι την παραλυτική οχύρωση. Και επιλέγει πρωτίστως να ξανοιχτεί στην Ινδία, μια χώρα ολόκληρη ήπειρο από μόνη της, με 1,4 δισεκατομμύρια νεανικό πληθυσμό και οικονομία καλπάζουσας ανάπτυξης με 6% ετησίως, η οποία συνειδητά επιθυμεί και αυτή την Ευρώπη ως στρατηγικό εταίρο.
Ως αντίδραση στην πρακτική «Τραμπ» που κάνει το παγκόσμιο εμπόριο απρόβλεπτο και δύσκολο, Ευρωπαϊκή Ενωση και Ινδία επιτάχυναν τις επί δύο δεκαετίες στάσιμες διαπραγματεύσεις τους καθιστώντας την Ευρώπη ως τον μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της Ινδίας σε ένα περιβάλλον πολιτικής πιο συνεπές και αξιόπιστο από αυτό της σημερινής Αμερικής με την αβεβαιότητα των μεταβαλλόμενων δασμικών αποφάσεών της. Ενάντια στην αμφισβήτηση των κανόνων του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου που επιχειρούν οι ΗΠΑ με τον προστατευτισμό τους και τις παρορμητικές πρακτικές τους οι οποίες ενισχύουν την αβεβαιότητα και τον πληθωρισμό στις αγορές, η Ευρωπαϊκή Ενωση επιλέγει ως την καλύτερη μακροπρόθεσμη εγγύηση για δίκαιο και προβλέψιμο εμπόριο, το πολυμερές σύστημα (Μερκοσούρ, Ινδία).
Με ένα στρατηγικό εταίρο σε μια περιοχή που θεωρείται ολοένα και περισσότερο κεντρική για την παγκόσμια οικονομική ισχύ, αυτή η συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών με την Ινδία, για την Ευρώπη δεν αφορά απλά τις εξαγωγές αλλά κυρίως την οικονομική ανθεκτικότητα. Δημιουργεί μια αγορά 2 δισεκατομμυρίων πολιτών που αντιπροσωπεύει το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Μια συμφωνία που επετεύχθη μετά από 20 χρόνια διαπραγματεύσεων και αδιεξόδου και στοχεύει στην αντιμετώπιση δασμών και εξαγωγών, με το συνολικό εμπόριο να υπολογίζεται σε πάνω από 180 δισ. ευρώ ετησίως. Με τη μείωση ή και κατάργηση δασμών σε αγροτοδιατροφικά προϊόντα (π.χ. οίνος, ελαιόλαδο), με παράλληλη προστασία ευαίσθητων τομέων, τις υπηρεσίες σε χρηματοπιστωτκά, θαλάσσιες μεταφορές και δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, αναμένεται διπλασιασμός των εξαγωγών αγαθών της Ε.Ε. προς την Ινδία έως το 2032, με εξοικονόμηση περίπου 4 δισ. ευρώ ετησίως σε δασμούς.
Με τη συμφωνία αυτή που έχει στρατηγικό βάθος πολύ μεγαλύτερο από αυτό που εμπορικά δείχνει, δημιουργείται ένας από τους μεγαλύτερους χώρους οικονομικής συνεργασίας για προϊόντα, επενδύσεις, υπηρεσίες και τεχνογνωσία στον πλανήτη. Η Ελλάδα ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης μόνο οφέλη μπορεί να προσδοκά από τη συμφωνία αυτή για τα προϊόντα της (π.χ. λάδι, κρασί), τις επιμελητείες (logistics), τις υπηρεσίες (τεχνικές, συμβουλευτικές), ή τη ναυτιλία της.
Ζούμε σε μια εποχή που περισσότερο από ποτέ στο παρελθόν η γεωπολιτική καθορίζει την οικονομία με ένταση ανάλογη της παγκόσμιας ηλεκτρονικής διασύνδεσης. Η παγκοσμιοποίηση μπορεί να πνέει τα λοίσθια στις αναζωογονημένες εθνικές συνειδήσεις, όμως στην οικονομία και το εμπόριο καλπάζει ασυγκράτητη. Και επειδή όλοι πλέον κατανοούν τη σημασία της ισχύος, η συμφωνία Ε.Ε.–Ινδίας αναδεικνύει κάτι απλό αλλά κρίσιμο: Η ισχύς δεν χτίζεται με φοβικά σύνδρομα και περιχαράκωση αλλά με ανοιχτούς ορίζοντες.