Το έχω ξαναγράψει και εισέπραξα δυσφορία από παντού. Όμως επιμένω και η ίδια η πραγματικότητα που προσλαμβάνω δεν μου αφήνει αμφιβολία για την επιθυμητή αυτοδιάψευση.
Η πλειονότητα του Ελληνικού λαού σε ποσοστό που αγγίζει και το 80% εμφορείται από αριστερές εμμονές παντός τύπου και αυτό που λέμε δεξιά συντήρηση θα ήταν λάθος να το αποδώσουμε στο υπόλοιπο 20%. Όχι, δεξιά πλέον με την παραδοσιακή έννοια του «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει μια και η Βασιλεία εξέλειψε, τα μεγάλα τζάκια δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική (η ροή του χρήματος και μόνο τους ενδιαφέρει), ο στρατός έχει δημοσιο-υπαλληλοποιηθεί, ο παλιός Καραμανλισμός είναι ιστορική ανάμνηση και η αριστερά, ηθική τροπαιούχος του «εμφυλίου» μάρανε τη δεξιά ρώμη.
Η αριστερά κατάφερε ως κόμμα διαμαρτυρίας να εγκολπώσει κάθε φυράματος δυσαρέσκεια (που πάντα υπήρχε και θα υπάρχει) η οποία σήμερα με τα ΜΚΔ μορφοποιείται ατομικά στις ιδιαίτερες ανάγκες ενός εκάστου, με αποτέλεσμα την πολιτική δυσανεξία σε κάθε είδους κυβέρνηση. Φτιάχτηκαν έτσι και θαρρετά εκφράζονται απόψεις καταγγελτικές της όποιας εξουσίας, βασισμένες και στις μικρότερες ατέλειες του συστήματος που βλέπουν καταιγιστικά και αδυσώπητα πλέον το φως της δημοσιότητας.
Το να είσαι ψύχραιμος και ρεαλιστής θεωρείται μειονέκτημα και εθελοτυφλία. Ακόμα και στην καθημερινή συνεύρεση γίνεσαι ενδιαφέρων και ανεκτός μόνο αν μπορείς να βλέπεις την «αλήθεια» πίσω από το προπέτασμα της εικόνας που η εξουσία δήθεν σου επιβάλλει.
Οποία λοιπόν χαρά και δρόμος καλοτάξιδος για την πάντα στις επάλξεις αριστερά που μονοπωλεί το ελκυστικό αφήγημα. Το αφήγημα που σαν κρυφός πόθος απελευθέρωσης (από τι άραγε; ) έρχεται και νοηματοδοτεί κάθε αφηρημένο παράπονο.
Ο δικαιωματισμός είναι το ασφαλές κριτήριο που σε κατατάσσει κι εσένα στο αριστερό στρατόπεδο. Δεν πα’ να ‘χεις βολευτεί στο δημόσιο, να είσαι αργόμισθος, φοροφυγάς, λαμόγιο, αυθαιρεσίας, εισοδηματίας, αγρότης ή και στρατιωτικός ακόμα, πάντα κάτι σου φταίει, αδικείσαι και βλέπεις τα τόσα στραβά του συστήματος που αν διορθώνονταν θα ηρεμούσε η ψυχή σου και θα ζούσες στον επίγειο παράδεισο.
Και φυσικά για όλα τα στραβά που δεν αφήνουν τα εγγενή δικαιώματά σου να σε καταστήσουν επιτέλους ελεύθερο άνθρωπο και αφέντη της ζωής σου, φταίει το ότι την Ελλάδα δεν την άφησαν (φυσικά οι Αγγλο-αμερικάνοι) να πάρει η ίδια τις τύχες στα χέρια της το 44-49 και να δείξει σ’ όλη την οικουμένη τι θα πει πραγματικός κομμουνισμός για τον άνθρωπο και μόνο.
Οσοι λίγοι μέσ’ την παραζάλη ψάχνουν να γραπωθούν στη δεξιά συντηρητική ψυχή δεν βρίσκουν τίποτα. Βλέπεις, και η σημερινά ονομαζόμενη ΝΔ του Μητσοτάκη μια παραλλαγμένη βερσιόν της αριστεράς είναι, τον λόγο της οποίας αφουγκράζεται και προσαρμόζεται ανάλογα.
Κοιτάξτε λοιπόν γύρω σας και πείτε μου, έχω άδικο; Τι είναι για σας η συντήρηση; Κάτι παρακμιακό, έτσι δεν είναι; Να το λοιπόν, σας τσάκωσα, μη μου τα γυρνάτε.